عشق یعنی مستی و دیوانگی     عشق یعنی با جهان بی گانگی

عشق یعنی شب نخوفتن تا سحر    عشق یعنی سجده با چشمان تر

عشق یعنی مو به دار آویختن       عشق یعنی اشک حسرت ریختن

عشق یعنی دیده بر در دوختن      عشق یعنی در فراغش سوختن

عشق یعنی قطعه شعری ناتمام     عشق یعنی بهترین حسن ختام

و عشق یعنی ............................... .

مرگ از زندگی پرسید: آن چیست که باعث میشود تو شیرین و من تلخ جلوه کنم؟ زندگی لبخندی زد و گفت: دروغهایی که در من نهفته است و حقیقتی که تو در وجودت داری

نظر شما در مورد مرگ و زندگی چیه... ؟؟؟

شاید این حکایتی که دارم اینجا می نویسم رو همه شنیده باشن و به یاد داشته باشن و یا بعضی ها از یاد برده باشن و یا شاید تعداد معدودی هم اصلا نشنیده باشن .

و آن حکایت آن است که :

در اتاق بیمارستانی دو بیمار بودند که همدیگر را نمی دیدند یکی ازآنها مریضی سختی داشت و دیگری ناامیدانه به زندگی نگاه می کرد .آن که مریضی سختی داشت هر روز برای آن یکی بیمار تعریف می کرد که تو هم خوب می شوی و مانند این افراد که از راه رفتن به روی این چمن ها لذت می برن و شاهد بازی کودکانشان می باشن و در زیر سایه آن درخت بزرگی که از کنارش رودی جاری است می نشین ، تونیز خوب می شوی و همچون آن مردمان رفتار خواهی کرد .

پس از مدتی آن مریض که بیماری سختی داشت از دنیا می رود . آن مریض دیگر که هر روز به حفهای دوستش گوش میکرد از پرستاران می خواهد که اورا به آن ور پرده و نزدیک آن پنجره ببرند ولی پرستاران به او می کویند که آن ور پنجره ایی نیست و مریض می گوید پس آن بیمار ....

که پرستار با چشمانی گریان میگوید آن مریض نا بینا بود و حتی قادر به دیدن دیوار مقابلش هم نبود و این کار را برای قوت قلب دان به تو می کرد.

و حالا روی سخنم با شماست ای دوستان عزیز :

شما تا چه حد به فکر حل مشکلات کسانی هستید که دوستشان دارید

خدایا ... :

از سختی های روزگار تو نجاتم می دهی

اشکهای ریزانم را فقط تو مشاهده می کنی

و بر قلب مجروحم فقط با یاد تو مرحم می گذارم